Salı, Temmuz 07, 2015

Doğum günü ve diğer bir takım tatlı şeyler...

Günaydın blog,

27 oldum. Baya da güzel oldum. Boynumun tutulması yüzünden perşembe ve cuma tamamen iptal olsam da cumartesi kararlılıkla temizliğe giriştik, eve gelen ablayla. Büyük temizlik günü olmasına rağmen Barko'nun ısrarla Zühre'leri iftara çağırmak istemesinden bir şeyler sezmiştim ama, birazdan anlatacağım gibi bir organizasyon beklemiyordum. İftar, okey vs. ile saati 12 yaptıktan sonra Barko ben gideyim de sahur için pide alayım deyince bende ikinci bir ışık yandı ama annem, kardeşim dışında kuzenlerim ve liseden arkadaşlarımın da ellerinde pastayla baskın yapması havalara uçurdu. Ben Zühre'lerle birlikte daha küçük bir şey bekliyordum, böylesi muazzam oldu. Sonrası sabaha kadar sohbet muhabbet. Bu arada doğum günü hediyemi biraz erken almıştım ben, buraya yazdım mı bilmiyorum ama bu yıl uzun zamandır sayıkladığım bisikleti kaptım. Aşırı aşırı mutlu oldum. Asıl doğum günüm yani pazar günü de ramazan sebebiyle akşama kadar yat yuvarlan ile geçti. Akşamında da uzun zamandır gitmek istediğim Mama Shelter'a gittik. Mükemmel ötesi bir mekan. Son zamanlarda gittiklerim içinde en beğendiğim diyebiliriz. Özellikle çilekli milföyleri enfes. Giderseniz mutlaka deneyin.

Her güzel şey gibi doğum günüm de hemen bitti. Pazartesiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Hatta baya da zor başladı pazartesi günü benim için. Günün zor geçtiğini düşünürken, telefonuma baktığımda beklediğim haberin geldiğini gördüm. Aylardır sayıkladığım şey oldu. Haziran kariyerim için dönüm noktası olacak, olsun diye uğraşıp durmam boşuna değilmiş blog. Oldu. Sadece halledilmesi gereken küçük bir iş kaldı. BİR ŞEYLER İÇİN ENDİŞELENMEZSE ÖLECEK hastalığından muzdarip olduğum için tam manasıyla havalara uçamıyorum o küçük iş hallolmadan. Bir aksilik çıkmaz diye umuyorum. Sonra istifa edeceğim. Bana azcık daha dua edin n'olur. Son düzlük. Çok şükür. Bu süreçte aklıma sadece, yüksek lisans için çabalamalarım, hafta sonlarımı yiyen eğitimler, ingilizce için koşturmalarım geliyor. Galiba bu sefer değdi. Bir de burası benim ilk mezun olduğumdan beri çalışmak istediğim, hayalini kurduğum yer olunca, hissettiklerimi tarif edemiyorum ve hala da o yüzden korkuyorum. Allah isteyen ve çabalayan herkesi hayallerine kavuştursun.

Bu da böyle dursun. Yarın öbür gün acaba bu işler nasıl olmuş dersem okur okur mutlu olurum belki...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder