Cumartesi, Eylül 14, 2013

Manisa

Dün iş yerimden izin aldım. Annem ve babamla birlikte kardeşimin yemin törenine gittim. Kardeş dünyada sahip olunabilecek en güzel 3-5 şeyden biri ve kıymeti uzaktayken çok daha iyi anlaşılıyor. Gittiğinden beri ilk kez dün görebildim kardeşimi. O kadar çok özlemişim ki, bakmaya, öpmeye, sarılmaya doyamadım. Askerliğin gereksizliği konusundaki düşüncelerim asla değişmeyecek özellikle de kardeşimi gönderdikten sonra ama tören gerçekten güzeldi.

Perşembe akşam 10'da çıktık yola, sabaha karşı Manisa'daydık. Kardeşimle sarılıp, koklaşıp, gezip, tozup, akşam 5'te geri dönüş için tekrar yola düştük. Özellikle dönüşte feribot kuyruğu, trafik falan yüzünden yorgunluktan ölecek kıvama geldim. Bir de bugün çalışmam gerektiği için yorgunluğum zirvede ama kesinlikle değerdi. Keşke daha çok zaman geçirebilecek fırsatımız olsaydı.

Kurban bayramında dağıtım iznine gelecek ve askerliğine nerede devam edeceği belli olacak. Mümkün olan en batı ve en güvenli yere gider inşallah. Çok bir zaman değil. Bir ay sonra tekrar görüşeceğiz ama yine de ayrılık çok zor. Sevdiklerimi özlemeyi sevmiyorum hatta SEVDİKLERİMİ ÖZLEMEKTEN NEFRET EDİYORUM.

2 yorum:

  1. beni de özlüyosun di mi panpa? :(

    YanıtlaSil
  2. Özlemek istemediğim insanların %80'i falan uzakta. Özlüyorum lan, hepinizi hem de. Yalnız kaldık biz burda :(

    YanıtlaSil