Çarşamba, Mart 20, 2013

Yorgun

Çalışmaya başlayalı 8 ay oldu. Ömrümden 8 yıl gitmiş gibi hissediyorum. Çalışmak bedensel yorgunluktan çok daha öte bir şey. Yorulmak zaten her daim var da, zihinsel yorgunluk artık tahammül sınırlarımın etrafında.

Kullanmam gereken 15 günlük izni hem Barış'la hem de iş yoğunluğumun az olduğu bir haftayla denk getirecek bir dönem bulmakta zorluk çekiyorum. Uygun gördüğüm tarihleri patronum uygun bulmuyor, onun olsun dediği tarihler bize uymuyor. Sabahtan beri, karın ağrısı çekiyorum. Bir an önce tatil planı, otel rezervasyonu yapmak, uçak bileti almak vs. istiyorum. Bunun bu kadar zor olmaması gerekiyor ama zor. Böyle olması sinirlerime dokunuyor. Bir tarih belirledim ve verdim. Sonuç yarın belli olacak.

İnsanın en basit ihtiyaçlarının bile (senelik izin, haftasonu tatili, hastalık izni...) çalışırken bu kadar problem olması, tam anlamıyla berbat. Hiçbir zaman işine aşık bir insan olmadım. Sadece yaptığım işten hoşlanıyorum o kadar ama böyle zamanlarda bambaşka bir hayat hayal ediyorum hatta hiç sahip olmadığım, belki de hiçbir zaman olamayacağım o hayatı özlüyorum.

Biliyorum, tatil planı yapmak yerine deliler gibi iş arayan, gerçekten çaresiz olan ve benim durumumda olmak isteyen bir sürü insan var, binlerce şükür halime ama insan bir durumu kanıksadığı anda sahip oldukları sıradan şeyler haline geliyor ve bambaşka problemler üretiyor. Şımarıklık gibi görünüyor belki ama değil. Sadece artık yoruldum, devam etmekte zorlanıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder