Çarşamba, Kasım 21, 2012

CL / GAL 1 : 0 MANU

23 Ekim 2012 Salı. Dehşet bir yağmur yağıyordu, iliklerimize kadar ıslanmış, Clujla berabere kalmıştık. Maç çıkışı metroya doğru yürüyorduk. Yine büyük maç taraftarlarından biri sen evinde puan alamazsan nasıl çıkacaksın bu gruptan, elendik bitti işte. Manchester'ı yenecek değilsin heralde falan diye konuşuyor. Tutamadım kendimi, dedim ki: 'Bu yağmurda takımı desteklemeye buraya kadar gelmişsiniz, neden yenmeyelim? Cluju da yeneriz, Manchester'i de yeneriz, gruptan da çıkarız.' Adam bozulup inşallah dedi. Göreceksin dedim içimden.

Dün maç çıkışı bu konuşmanın olduğu yerden geçerken, umarım adam söylediklerimi hatırlamıştır dedim. Takım en kötü günlerini geçiriyor olsa bile, o stada yeniliriz yaa diye gitmedim hiçbir zaman ve gitmeyeceğim. Hayatımın en mükemmel tribün deneyimiydi. Golün Melo'nun tribünü ateşlemesinin arkasından gelmesi, çizilebilecek en güzel senaryoydu. o gol sevincini hiç unutmayacağım, golden sonraki 'i will survive' uzun zaman, atılacak her golün arkasından aklıma gelecek.

Golün adı yine Burak. Ben yine söylüyorum STSL'de herkes atar 30 gol Avrupa'da görelim, yok emek hırsızı vb. muhabbetler yapanlar gücenmesin. 5 maç, 5 golle adam şampiyonlar ligi gol krallığına oynuyor. Dün çok mu iyiydi bence hayır ama o golü attı ya, bitmiştir.

Beni çok mutlu eden diğer isimler Hamit, Melo ve Riera. O top gol olsaydı artık kimse Hamit'in önünde duramazdı. Bir gol yazsa bitecek ama şanssız mı artık başka bir şey mi adını koyamıyorum. Riera dün sahanın en iyilerindendi, haftasonu Hakan Balta'nın saç baş yoldurmasından sonra ilaç gibi geldi. Melo uzun zamandan sonra ilk kez bu kadar hareketliydi. Maçın tekrarını özetini vs. izlemedim. Söylediklerimin tamamı tribün izlenimi, farketmediğim hataları olmuştur belki ya da onlardan daha iyi oynayanlar... Engin'in girişini söylememe gerek yoktur sanırım.



'No mercy will be shown'

Maç bitiminde, ee şimdi bitti yani dimi? Mancheser'i yendik yani, koyduk mu şimdi? falan diye sayıklayarak geziyordum. Sabah uyandım, yine biz dün Manchester'i yendik diye sayıklayarak geziyorum. Dün dünya üzerinde, Arenada olmaktan daha mutlu veya daha iyi hissedebileceğim hiç bir yer yoktu ve hala öyle. Galatasaraylı olduğuma şükrederek ve tavana bakıp sırıtarak yattım dün gece. Ait olmaktan en çok mutlu olduğum, en çok gurur duyduğum oluşum (oluşum?) Galatasaray. Hayatımda bu kadar büyük bi alanı kaplamasa Galatasaray herşey çok yavan olurdu sanırım. İyi ki Galatasaray var ve ben iyi ki Galatasaraylıyım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder