Çarşamba, Ekim 03, 2012

Arenada İlk CL



Dün stattayken ilk düşündüğüm şey, mesela ölsem yakın zamanda 'daha yapacaklarım vardı' diye bir eksik üzülürüm. O şarkının Arenada yankılanmasını duymaya başladığımda Allaahııııaaaam çok şükür diye bağırdım dakikalarca. Mükemmel başladık zaten oyunada ilk 15-20 dakikadaki gibi devam edeceğini sandık herşeyin ama yediğimiz saçmasapangerizekalı golden sonra resmen dağıldık. Ujfa Reis dön sensiz olmuyor.

Tek tek şu niye kötüydü, oydu buydu diye girmek istemiyorum ama ilk yarı için ALLAHAŞKINA AMRABAT, ALLAHAŞKINA yani. İkinci yarıda o kadar panik olmasak daha kolay organize olurduk gibi geliyor bana ve o son dakikada yenilen ikinci gol hiç olmadı, umarım dert olmaz averajda falan başımıza. Biz ligi her türlü götürürüz de CL'ye adapte olamıyoruz galiba. (tabii ben bu futbol işinden çok iyi anladığım için böyle organize, adapte falan.)  Manchester maçındaki oyuna benzer bir oyun görsek belki biraz daha rahat olurdu içimiz ama iyi değildik ve bu kadar zaman sonra kötü oynamak bünyeyi sarsıyor. Ama Galatasaray son dakikaların finallerin takımıdır, ben hala çok inanıyorum şansımızın döneceğine.

Değinmek istediğim başka bir nokta var ki, Ultraslan'dan nefret ediyorum. Tribünün sahibi gibi davranan reislerinden daha çok nefret ediyorum. Almış eline bir mikrofon, saldır galaaaaatasaray ve koyun şu ibnelere. Başka tezahürat yok çünkü di mi? Dakika 85, maça daha en az 4-5 dakika eklenicek yani 10 koca dakika var adamlar 'Başarılar gelir geçer asaletin bize yeter' diye bağırmaya başlıyor, sen normal bağırmaya devam etsene, illa teselli etmek istiyorsan şefkat duyguların kabardıysa 10 dakika daha sabret de maç bitsin, nedir yani... Takım zaten çabalıyor, sende bağır bağırabildiğin kadar, maç bitince çağırır tribüne söylersin 'ölüm varmış korku varmış...' Egonuz batsın!

Dünkü maç için, special thanks to Fernando Muslera!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder